بگو باد صفا باز غافل                                    پیام سوخته دل یاران سیه دل

فرو رفته دو پا تا سینه بر گل                            غمت کرده به جانم تیرباران

دم جان دادن ای ماه دل افروز                           بکش از دل دمادم آه دلسوز

بگو یاد از وفاذار شب و روز                            بکن گریه برسم دوستداران

ببینی آنگه که غصال غضب ناک                        به بیرحمی گریبانم کند چاک

کند پهلو به پهلو جان غمناک                            بکن گریه بیاد روزگاران

بیا بنگر بسوی شور گاهم                               بزن برسر بگو بخت سیاهم

دعای کن خدا بخشد گناهم                              که بخشنده هزاراندر هزاران

بگو دربحر بیحاصل فتاده                               تحسرخوار و خون دل گشاده

به حسرت ناف سوی گل نهاده                          ز دیده اشک ریزد سیل باران

بگو از قول من بر گوش دلدار                           بنا غمخوار یار ناسزاوار

بنالم زار زار  از هجرت ای یار                         چو فاخته نالد اندر کوهساران

بگو جانم زغم شراره گشته                           چو تندر باف و تارم پاره گشسته

بکن چاره دلم بیچاره گشته                          مکن خصلت چو خوی خون خواران

بگو که آفتابم در پسینی است                        چو صیاد اجل بر من کمین است

حسابم در کرام الکاتبینی است                       تنم پیچیده مانند حسیران

چو من از خانمانم  میبرند در                       بر مبال جنازه یار غم خور

سرو پای پتی یک لای چادر                        بیا تا حشر گاه جان سپاران

ز گورستان چو باز آیی سوی ده                   سی آم با هفتم و سالانه ام ده

بگو یاد از شریفی اهل انوه                       به حسرت مرد و رفت از دست یاران